روزي اگر به سراغ من آمد به او بگو : من ميشناختم او را ، نام او را هميشه به لب داشت ، حتي در حالت احتضار ، آن دلشکسته ، آن عاشق ، آن بي نام و نشان ، آن بي قرار ............. روزي اگر به سراغ من آمد به او بگو : هر روز پاي پنجره غمگين نشسته بود ، و گفتگو نميکرد جز با گل رز ، شبها به کارگاه خيال خويش ، تصويري از زيبايي رخ ميکشيد ، و تصوير تو زيباتري گل باغچه را تحقير کرده بود ............ روزي اگر به سراغ من آمد به او بگو : او پاک زيست ، پاک تر از چشمه نور ، همچون زلال اشک يا زلال قطره هاي باران به نو بهار ، آن کوه استقامت ،آن سرو استوار ، وقتي به ياد روي تو بود ميگريست ........... روزي اگر به سراغ من آمد به او بگو : او آرزوي ديدن رويت را ،حتي براي لحظه اي بر عمر خويش داشت ، اما براي ديدن روي تو چشم خويش را ، آن مرواريد سرشک غوطه ور ،آن چشم پاک را بر بست و پنداشت که آلوده است و لايق ديدن يار نيست .............. روزي اگر به سراغ من آمد به او بگو : آن لحظه که ديده براي هميشه بست ،نام تو بر لب لرزان او نشست ، شايد روزي اگر ،چه ....؟او؟ نه آه ........نمي آيد ، اما اگر آمد به او بگو : من او را هميشه دوست داشتم و به دعاي آمدنش نشسته بودم .......... به سراغ من اگر مي آيي نرم آهسته بيا ، مبادا ترک بردارد چيني نازک تنهايي من

حسن باران اين است كه زميني ست، ولي آسماني شده است و به امداد زمين مي آيد حسن باران اين است كه مرا ميبرد از خويش به عشق و مرا بر ميگرداند از عشق به خويش شعر ميخواند در گوش من آرام آرام هيچ ميداني اين قطره كه بر گونه ي زيباي تو ريخت از كجا آمده بود؟ از كدام اقيانوس؟ از كجاي عالم؟ و چه راهي پيموده ست در هوا ابر؟ هيچ ميداني اين قطره كه بر گوشه ي لبخند تو ريخت آه و اندوه كدامين ماهي ست كه به تور صیاد افتادست؟ اشك لبخند كدامين ماست این قطره...........

سال ها دور شدم از تب ياد
رفتم از ياد و پريدم از خواب
ديدم از باغچه ي خانه ي ما
گل مينا شده اي در سخن است
و چنين مي گويد؛
باغ صد خاطره
صد سال به دل کاشته ام
تو نکن ناز که من خون به دل انباشته ام
باغبان را تو بگو
که مرا ساده به بازار نبر
دست احساس و تنم را نشکن
ريشه ام را تو نسوز
که مرا دلبر شيرين غزل ام در راه است!
در تمام هستي
غرق حيرت بودم
که چرا فلسفه ي راز بقا
با چه بي رحمي ها
قصه ي آمد و رفت من و ماست؟
يادم آمد پدرم گفت که اسرار بقا
درس عشق است و فدا

در شيريني بوسه غرق بوديم كه ناگهان شوري اشك رابر لبانم احساس كردم و فهميدم كه اين بوسه ي جدايست گريستن خوب نيست مگر بشود جوري گريست که چشمها نفهمند روزي که گفتي منتظر باش و رفتي تنها شدم وگريستم ، اما هم اکنون تنها نيستم انتظار با من است ولي هر دو با هم مي گرييم

میگن فاصله عشق و نفرت یه تار مو بیشتر نیست . خیلی سعی میکنم ازش متنفر بشم از اینکه بازیم داد از اینکه احساسمو بازیچه کرد و مهمتر از همه منو شکست و رفت. درسته کوتاه بود اشناییمون ولی نمیدونم چشماش چی داشت که ارومم میکرد اون روز لعنتی کاش هیچ وقت نمیومد همش داشت نیگام میکرد به صورتم زل زده بود تا جایی که دیگه من خجالت داشتم میکشیدم میخواستم بگم بابا چیه حالا اونقدر منو وقت داری نگاه کنی تا خودت خسته شی ولی اون روز لعنتی اومد و همه چیو از من گرفت . رفت و فقط اخرین یادگاریش زنگی بود که زد تو خیابون بود داشت گریه میکرد هنوز . گفت بابک منو میبخشی ؟ گفتم سمیرا من که باهات کاری نداشتم چرا اینجوری کردی بامن ایکاش میگفتی بابک من از ریخت و قیافت خوشم نمیاد ازت بدم میاد اون وقت خیلی راحت تر باهاش کنار میومدم ولی نگفتی اینا رو رفتی ، بهت گفته بودم عشق مثل یه سکه است که اگه توقلک قلب یکی بیفته نمیشه درش اورد وقتی هم بخوایی درش بیاری باید بشکنیش . شکوندی و در اوردی .

میخوام ازت متفر بشم ولی نمیتونم میخوام نفرینت کنم بازم یاد چشمات که میفتم نمیتونم ای کاش میشد بیرحم بود ای کاش میشد انتقام گرفت ولی من نمیتونم نمیتونم .عرض این تار موی فاصله عشق و نفرت برای من قد همه دنیاست نمیتونم ازش رد شم.

میخوام تلافی بکنم چشمای تو یادم میاد. میخوام ببرمت از یاد ، صدای تو بازم میاد

 خدایاااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا نمیتونممممممممممممممممممممممممممممممممم

امروز وقتی تو میدون دیدمش جلوی بانک منتظرم بود رفتم جلو و با شوخی گفتم ببخشید با من دوست میشی؟!!! یه هو برگشت سلام کرد گفت خیلی بدجنسی بابک

راه افتادیم هنوز خیلی وقت داشتیم تا شروع جلسه گفتم خوب الان چیکار کنیم شونشو انداخت بالا گفت نمیدونم هرچی تو بگی گفتم پس بریم ولیعصر که هم به محل جلسه نزدیک باشه هم بتونیم تا شروع برنامه راحت بچرخیم گفت باشه راه افتادیم........

میدون ولیعصر خیلی خلوت بود بر خلاف همیشه نمیدونم شایدم من چون حواسم به سمیرا بود خلوت میدیم دو رو برمو . یه دفعه احساس گرمی دستی رو تو دستم احساس کردم نیگاه کردم دیدم دستمو محکم گرفته انگشتامون لای انگشتای هم بود محکم فشار میداد تعجب کردم از این رفتارش انگار میخواست بگه این بار اخره از میدون ولیعصر تا هفت تیر دستامون تو دست هم بود هم اون گرم بود هم من احساس خوشبختی میکردم ....................

جلسه تو پارک تشکیل شد از هممیشه زودتر از بچه ها خداحافظی کردم و با هم دوباره راه افتادیم اخه میگفت باید امروز زود برسه خونه بعد اینکه دوباره از دید بچه ها دور شدیم دستشو گرفت این دفعه محکم تر از قبل . سوار ماشین که شدیم دیدم خیلی ناراحته گفتم چی شده گلم؟ چیزی نگفت با بغض گفت بعدا بهت میگم گفتم اخه میخوام بدونم گفت بعدا بابک

تازه داشتم باورش میکردم..........

رسیدیم به میدون ........... گفت بابک من خیانت کارم به کی و چی و چرا نپرس  ولم کن همین

من دهنم باز مونده بود قفل شده بودم یعنی چی ؟ چی میگی سمیرا؟ تو رو خدا بگو دروغ میگی؟ اما اون رفته بود نیمکتی که روش نشسته بود خالی بود  برا همیشه رفته بود و منو با هزارتا سوال بی جواب تنها گذاشته بود.............

اون رفت ولی هنوز دستام بوی دستاشو میداد............................

تو هوای عشق و تردید یه نفر صدامو نشنید

اونکه از عشقش میمردم منو یه غریبه میدید

ای دل تنها دیگه بسه بیقراری

 اون دیگه رفته  واسه چی چشم انتظاری

اون دیگه رفته روی عشقت پا گذشته

تو عشق و تردید تو رو تنها گذاشته

تو هوای عشق و تردید یه نفر صدامو نشنید

اونکه از عشقش میمردم منو یک غریبه میدید

خسته ام ، از جون من این شب تاریک چی میخواد؟

از دو روز عمر آدم ، این راه باریک چی میخواد؟

وقتی آدم با خودش این همه بیگانه میشه

دیگه از من آشنای دور و نزدیک چی میخواد؟

آسمون تا یادمه قصه غمهامو میگه

بی سرانجامی و بد عهدی دنیا رو میگه

آتیش عشق و محبت چرا خاموش  نمیشه

چرا این دردها و غمها فراموش نمیشه

رنگ شادی  چی بگم ، رفته دیگه از یاد من

آخه شادی با دل خسته هم آغوش نمیشه

خالی از همه عشقی ، پر درد دل من

مثل اون برگای پژمرده و زرده دل من

آخه یک عمر دراز که تو دنیای بزرگ

غیر غمها با کسی آشتی نکرده دل من