گفتم : خدای من دقایقی بود در زندگانیم که هوس میکردم سرسنگینم را که پر از دغدغه دیروز بود بر شانه های صبورت بگذارم ، ارام برایت بگویم و بگریم ، در آن لحظات شانه های تو کجا بود؟

گفت : عزیزتر از هرچه هست ! تو نه تنها در آن لحظات دلتنگی که در تمام لحظات بودنت بر من تکیه کرده بودی ، من آنی خود را از تو دریغ نکرده ام که تو اینگونه هستی. من همچون عاشقی که به معشوق خویش می نگرد ، با شوق ، تمام لحظات بودنت را به نظاره نشسته بودم ....

گفتم : پس چرا راضی شدی من برای آن همه دلتنگی ایتگونه زار بزنم ؟

گفت : عزیز تر از هر چه هست ! اشک تنها قطره ای است که قبل از انکه فرود آید عروج میکند ، اشکهایت به من رسید و من یکی یکی بر زنگارهای روحت ریختم تا باز هم از جنس نور باشی و از حوالی اسمان ، چرا که تنها اینگونه میشد تا همیشه شاد بود.

گفتم : اخر آن چه سنگ بزرگی بود که بر سر راهم گذاشته بودی ؟

گفت : بارها صدایت کردم ، آرام گفتم از این راه نرو که به جایی نمی رسی ، تو هرگز گوش نکردی و آن سنگ فریاد بلند من بود که عزیزترینم از این راه نرو که به نا کجا اباد هم نخواهی رسید

گفتم : پس چرا ان همه درد در دلم انباشتی ؟

گفت: روزیت دادم تا صدایم کنی ، چیزی نگفتی ، پناهت دادم تا صدایم کنی ، چیزی نگفتی ، بارها گل برایت فرستادم ، کلامی نگفتی میخواستم تو برایم بگویی اخر تو را دوست داشتم . چاره ای نبود جز نزول درد که تو تنها اینگونه شد که صدایم کردی.گفتم : پس چرا همان بار اول که صدایت کردم درد را از دلم نراندی ؟

گقت : اول بار که گفتی خدا ! انچنان به شوق امدم که حیفم آمد بار دیگر خدای تو را نشنوم ، تو باز گفتی خدا و من مشتاق تر برای شنیدن خدایی دیگر...

من میدانستم تو بعد از علاج درد بر خدا گفتن اصرار نمیکنی و گرنه همان بار اول شفایت می دادم

و عشق قافله ای بود و ما جا مانیدم

برای عبرت بعضی قبیله ها ماندیم

و گم شدند همه در غبار گندم و سیب

و ما گناه نکردیم و نابجا ماندیم

غزیبه شد دل ما با صدای حضرت دوست

چه دل خوشیم که با گریه اشنا ماندیم

صدا نیامد از این دست خسته تنها

ببین چگونه شکستیم و بی صدا ماندیم

گذر نمود دل از جاده های مبهم و سرد

و رفت قافله عشق و ما .... کجا ماندیم؟